Συρρικνωμένο κατά ένα 20λεπτο περίπου, απ’ την διάρκεια που είχε όταν πρωτοπροβλήθηκε την περασμένη άνοιξη στις Κάνες, το πανάκριβο Agora (28 Γενάρη) του Alejandro Amenabar, προσπαθεί να σου συστήσει την ιστορία της Υπατίας, της πρώτης γυναίκας επιστήμονα στην Ιστορία των Επιστημών, η οποία προσπάθησε να ανατρέψει την γεωκεντρική θεωρία του Πτολεμαίου, μέσα στο αποκορύφωμα του φονταμενταλισμού των παραμονών της κατάρρευσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και λίγο πριν τα εγκαίνια του μεσαιωνισμού. Ο Amenabar, ψάχνοντας συνεχώς τη γενικότερη εικόνα και τη θέση της γυναίκας (αυτής, αλλά και της γυναίκας γενικότερα) στην Ιστορία, ξεχνά τη θέση της στο χαμό της εποχής που ζωντανεύει εντυπωσιακά στην οθόνη, παραδίδοντας ένα σύνολο εντυπωσιακό στις πτυχώσεις των χλαμύδων του, αλλά κάπως ψυχρό και ελλιπές σ’ αυτά που κρύβονται από μέσα.

Εντελώς ψυχρό κι αδιάφορο είναι, απ’ την άλλη, το άλλο ζωντάνεμα περασμένων εποχών του δεκαπενθημέρου, μέσα απ’ την ιστορία του Πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέυ. Μια στεγνή, άτονη, πλαδαρή και άψυχη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος του Ιρλανδού ογκόλιθου της παγκόσμιας λογοτεχνίας, του λατρεμένα απ’ το ανεξάρτητο κύκλωμα, το Dorian Gray (28 Γενάρη), μοιάζει περισσότερο με εκδοχή συντομευμένη και μασημένη για το κοινό του multiplex, παρά με την ιστορία του αιωνίου νεανία που από τον αχόρταγο ενθουσιασμό, οδηγείται στην απόγνωση και την αποστροφή της αμοραλιστικής του κατάπτωσης, όπως (θα πρέπει να) την ξέρεις.

Στο κοινό των multiplex στοχεύει και ο Olatunde Osunsanmi που με όνομα για καριέρα και ορέξεις για παιχνίδια, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κύμα του Paranormal Activity, στο The Fourth Kind (28 Γενάρη). Βασισμένο σε «αληθινά» περιστατικά, κατασκευασμένα και φυτεμένα απ’ την εταιρία παραγωγής, το μεταφυσικό του θρίλερ για απαγωγές από εξωγήινους σ’ ένα χωριό στην Αλάσκα, παντρεύει κινηματογραφημένο υλικό με κατασκευασμένα «ντοκουμέντα», σ’ ένα μείγμα που μπορείς να πεις ότι δουλεύει στην αρχή, ώσπου να υποκύψει απ’ το βάρος της ευκολίας και της αφέλειας των διαστρεβλωμένων στοιχείων και των ξεπερασμένων ψευδεπιστημονικών ερμηνειών που προσπαθεί να σου πλασάρει για απαντήσεις.

Η Sony προσπαθεί να μπει στο χωρό του animation με το Cloudy with a Chance of Meatballs (28 Γενάρη) που δεν κατάφερα να δω γιατί νήστευα, αλλά με τον τίτλο του σου λέει τι γίνεται (βρέχει κεφτέδες), ενώ το Ουγγρορουμανοεγγλέζικο Katalin Varga (4 Φλεβάρη) που φτάνει στις αίθουσες με ένα χρόνο καθυστέρηση, έχοντας κερδίσει την περσινή Αργυρή Άρκτο απ’ το Φεστιβάλ Βερολίνου κι ένα σωρό άλλες διακρίσεις από ευρωπαϊκά φεστιβάλ, έχει αρκετά διαπιστευτήρια από μόνο του, για να μην χρειάζεσαι και τα δικά μου.